Rechtsstaat Wonderland: een tragikomedie in toga

Proloog – Een verdwazing in zeven bedrijven

Dit is het kronkelige verslag van een vader die zich sinds mei 2019 door relatie-ellende, financiële afgronden, valse beschuldigingen en een kafkaësk rechtssysteem heen probeert te slepen. Alles is waar gebeurd (helaas). Niets is opgepoetst. De toon blijft wat hij altijd was: een stevige mix van sarcasme, zwarte humor en onderhuidse woede. Het enige verschil: de chaos ligt nu braaf in chronologische volgorde, alsof dat de absurditeit beter verteerbaar maakt.

I De breuk (mei / juni 2019)

1. Van tafel en bed … en dan?

Relatiebreuken hebben hun eigen soort gezelligheid. In mei/juni 2019 besloot mijn ex dat we elkaar niet meer konden luchten of zien. Niet veel later lag ze in de armen van mijn broer en kreeg ik het vriendelijke verzoek te vertrekken. Klassiek scriptmateriaal. De liefde was, volgens haar, als een “ballon” uit elkaar geknapt, na ruim elf jaar.

Ik bleef nog even hangen, ingekapseld in lethargie en zelfmedelijden. Ik woonde onder hetzelfde dak, maar voelde me meer een logé in mijn eigen leven. Uiteindelijk rommelde er ergens diep vanbinnen nog een restje zelfrespect. Ik pakte mijn spullen en verhuisde naar een chaletje, terwijl de kinderen achterbleven bij hun moeder en haar nieuwe, laten we zeggen, “partner”.

2. Financiën in Wonderland

We leefden maandenlang gescheiden, maar ik hield het financiële schip drijvend. Toen het stof neerdaalde, stelden we een convenant op. Dankzij therapie leerde ik grenzen stellen, iets waar mijn ex niet bepaald dol op was. Zij vond het vanzelfsprekend dat ík alle vaste lasten én 80 % van onze schulden bleef betalen.

Na wat juridisch armworstelen tekenden we in oktober 2019 een aanvullend convenant waarin we beide 50% van de schuld op ons namen. Vanaf dat moment barstte het moddergooien los: discussies, verdachtmakingen, u kent het repertoire.

Het contact met de kinderen bleef aanvankelijk prima tot november 2019. In juni‑oktober had ik nog oppasmomenten, maar tegen december stond ik, op de verjaardag van mijn jongste op 21 december, voor een dichte deur. Het eerste dieptepunt was een feit.

II Beschuldigingen, geruchten & ouderverstoting

3. Tering en nering

De relatieve vrede begon te knarsen toen er geruchten opdoken dat ik, jawel, aan mijn dochter zou hebben gezeten. Geïnspireerd door de #MeToo‑hype misschien? Toen ik mijn ex ermee confronteerde, verslechterde onze band verder en dienden de eerste symptomen van ouderverstoting zich aan.

“If you tell a big enough lie and tell it frequently enough, it will be believed.” – in Wonderland blijkt het waar.

4. If it looks like a duck …

Borderline? Narcisme? Officieel gediagnosticeerd is het nooit, want zo iemand laat zich niet onderzoeken. Toch doken er steeds meer mensen op (waaronder de ex van mijn broer) die hetzelfde fluisterden: “Deze vrouw vertoont borderline‑trekjes.”

Ik mocht mijn ex in de rechtszaal natuurlijk niet persoonlijk aanvallen, dat zou “ten koste gaan van de kinderen”. Ondertussen strooide zij de smerigste beschuldigingen rond.

5. En ondertussen …

We deelden nog steeds één gezamenlijke rekening. Toen de inkomsten terugliepen, weigerde mijn ex iedere verantwoordelijkheid. Ik ving de klappen op tot ook ik kopje‑onder dreigde te gaan. In 2019‑2020 regelde ik via internetbankieren al onze geldzaken; halverwege 2020 stapte ik eruit en liet haar en haar nieuwe vlam het verder uitzoeken.

Hier een paar pareltjes van WhatsApp berichten

III Blinde vlekken in het recht

6. Familie‑ én strafrecht, de gatenkaas

De Nederlandse rechtspraak staat zogenaamd hoog aangeschreven, maar ondertussen ontdekte ik twee reusachtige blinde vlekken:

Het strafrecht, waar je als verdachte al met 10‑0 achterstaat. Vanaf juni 2020 was ik officieel verdachte. Een aangifte smaad & laster die ik deed, belandde op de wachtlijst, ik was tenslotte verdachte.

2. Het familierecht, waar (meestal) vaders steevast het onderspit delven;

Sancties voor weigeren van omgangsregelingen? Die bestaan praktisch niet. Ouderverstoting wordt in Nederland niet erkend als geestelijke kindermishandeling, terwijl in de VS 2‑4 jaar cel op de loer ligt.

Nou, niets bleek minder waar. In deze gezellige familierechtsoap, Netflix kan er nog een puntje aan zuigen, verloor ik met verbijsterend gemak het gezag over mijn eigen kinderen. De kinderen, inmiddels zorgvuldig geherprogrammeerd tot mini-versies van moeder, waren volgens onfeilbare instanties als Veilig Thuis, het Leger des Heils en de Raad voor de Kinderbescherming echt nog niet toe aan omgang met vader. Nee joh, stel je voor – dát zou pas schadelijk zijn.

Het leek me nog zo’n goed idee om de rechter voorzichtig te wijzen op het feit dat moeder misschien, heel misschien, tekenen van een borderline-stoornis vertoonde. Maar nee hoor, dat werd me streng afgeraden. Net als mijn neiging om de term ‘ouderverstoting’ in de mond te nemen, want dat zou de sfeer maar verpesten. Dus zat ik daar, als een mak lammetje, netjes te wachten tot de advocaat wat zinnigs zou zeggen. Zelf je stem gebruiken? Nee joh, veel te gevaarlijk.

En de beschuldigingen van moeder dat ik agressief zou zijn? Die werden met open armen ontvangen. Kritisch nadenken? Hoor en wederhoor? Nee joh, wat ouderwets. Mijn ontkenning, dat dit absolute onzin was, werd ongeveer net zo serieus genomen als een verkeersbord in GTA.

Verder heb ik uitgelegd dat elke ouder fouten maakt (ja, zelfs ik, shocking), maar dat ik agressief zou zijn? Volstrekt belachelijk. Ik meldde dat braaf bij het Leger des Heils, die vervolgens met de empathie van een printer in slaapstand verklaarden: “Waarheidsvinding? Nee, daar doen wij niet aan. Wij noteren alleen en sturen het door naar de rechter ten behoeven van het dossier.” Nou, bedankt. Dikke duim omhoog.

Mocht je soms denken dat dit alleen mij overkomt, welkom in het archief van juridische slapstick.

Blader even langs een Belgische zaak waar de logica met langdurig verlof is, of het dossier van Dean Saunders. Allebei even tragisch als tenenkrommend. En nee, die Belgische casus is niet één-op-één met mij te vergelijken (voor de liefhebbers van nuance met een vergrootglas), maar goed: “iedere zaak is uniek”, roepen ze dan. Tot je de patronen begint te herkennen en het meer op een mal lijkt dan op maatwerk.

Daarbovenop is er nog de favoriete instelling van dit land: de Publieke Opinie, afdeling Entertainment. Neem Marco Borsato. Eerst collectief gesloopt in de media, half Nederland speelde voor rechter, getuige en beul tegelijk. Recent vrijgesproken omdat er geen (steun)bewijs is gevonden, maar het koor zingt vrolijk door. Nu hoor je ineens dat hij “best weer mag gaan optreden”, alsof hij na zo’n publieke steniging staat te trappelen om liedjes te zingen voor dezelfde mensen die hem eerder symbolisch het plein over sleepten. Het laat vooral zien hoe krom en kinderlijk mensen denken: eerst de brandstapel, dan pas de vraag of er eigenlijk wel hout was.

Oh ja, en dan is er nog Andries Bik. Die volgen we dus braaf op social media en we hebben zijn boek ook gekocht, want als je toch naar juridische tragikomedie kijkt, kan je er net zo goed een abonnement op nemen.

Wat daar opvalt, is hoeveel herkenning er zit in de handelswijze van “onze rechtsstaat”, en dan vooral hoe het OM vrolijk de dienst uitmaakt. Dat autoritaire houdinkje van: wat wij hier vertellen, zo is het gebeurd en niet anders. En wat je ook aandraagt ter verdediging, het mag niet baten. Het script ligt al klaar, jij bent alleen nog nodig als figurant.

Enfin, mijn emoties nemen weer de overhand, ik voel de woede weer opkomen over wat justitie mensen kan aandoen die onschuldig zijn. Ik citeer een stukje uit het boek van Andries:
‘Mijn ogen zijn geopend. Justitie beschikt over enorme middelen, gefinancierd door de belastingbetaler, en is daarmee oppermachtig. Maar tegelijkertijd heb ik ervaren hoe weinig menselijks er soms overblijft binnen de Nederlandse rechterlijke macht. Leugens, bedrog en zelfs het verdwijnen van bewijsmateriaal lijken daar geen onbekende begrippen.’

En voor wie denkt dat dit allemaal “ver van mijn bed” is: in mijn geval was er belangrijke informatie te horen in een audioverhoor van 1,5 uur, waarvan maar een kwart was uitgewerkt op papier door het OM. Op meerdere verzoeken van mijn advocaat is dit uiteindelijk via de rechter alsnog, schoorvoets, door het OM uitgewerkt op papier zodat het in het dossier kon. Om maar aan te geven dat ze dit liever niet wilden. Laat staan wijzen op het feit dat er fouten zijn gemaakt in het politieverhoor, waardoor waarschijnlijk hele belangrijke informatie voor mij is achtergehouden. En waar we dus nooit meer achter komen.

Klaar. Zelfde feiten, zelfde volgorde, geen weg gelaten, alleen nu klinkt het niet alsof je even “vriendelijk wilt verzoeken” om rechtvaardigheid.

In mijn eigen, veel kleinere tragedie draaide dezelfde film, maar dan in de woonkamer.

Na alle chaos had ik schoorvoetend weer mensen toegelaten in mijn leven. Langzaam weer vertrouwen opgebouwd. Dit ‘kleine’ verhaal gaat nu om de oma van mijn bonusdochter en haar aangetrouwde “opa”. Niet van vlees en bloed, maar jarenlang vaste inventaris aan de keukentafel. Zij steunden mij in alles, lazen stukjes mee, zeiden dat de rechtspraak niet deugde, dat de beschuldigingen niet klopten, knikten op precies de juiste momenten. Het hele repertoire.

Tot de bom barstte. Plots doken zij op “mijn dossier”, onbewerkt, uit context gerukt, maar blijkbaar heilig omdat het gestencild papier was met een stempel. Opeens was alles wat daar in stond de nieuwe waarheid. Wat daar allemaal in stond, “daar lusten de honden geen brood van”, kregen we te horen, alsof wij vijf jaar lang toneel hadden gespeeld. Dat vrijwel alles al in die vijf jaar was uitgelegd, besproken, herkauwd en vergezeld van een map “eigenaardigheden en tegenstrijdigheden” over de andere partij, deed er niet meer toe. Papier wint het kennelijk altijd van mensen.

En zoals het gaat in dit soort kleine dorpssoap: datzelfde dossier werd daarna vrolijk gedeeld met familie en ex-partners, zonder context, zonder vragen, alleen als vers voer. Je ziet dan in real time hoe narcistische types een spoor van schade achterlaten, en hoe gretig omstanders mee-ademen met degene die het hardst roept. We vonden het al vreemd dat deze mensen met bijna niemand meer door één deur konden, met iedereen ruzie hadden, behalve destijds nog met ons. Dat raadsel is inmiddels opgelost.

Lang verhaal kort: ik kijk nergens meer van op. Wat een ander denkt, is niet langer mijn probleemdefinitie. Mijn partner en ik weten wat er wél is gebeurd, en daar moeten we het mee doen. Wat de rechtspraak ervan vond, tja. Het niveau van onze rechtsstaat voelt soms verdacht dichtbij dat van een land dat vooral indruk probeert te maken met toga’s en marmeren vloeren. We slapen er niet minder om.

Uiteindelijk is het simpel: wie liever een onbewerkt dossier gelooft dan vijf jaar aan gesprekken, herinneringen en feiten, mag rustig de uitgang nemen. Liever een kleine, stille kring van mensen die blijven staan als het stormt, dan een façade van “goede relaties” die bij het eerste gerucht hun eigen honger naar drama stillen.

IV Wie eist, bewijst – of toch niet?

7. De omgekeerde bewijslast

In Wonderland kan een rechter ongefundeerde eisen en valse beschuldigingen zonder enig bewijs honoreren. Dossier? Check. Getuigen? Check. Redelijke twijfel? Geen tijd voor.

Mijn spijtbrief (geschreven in een wanhopige poging om de relatie te redden) werd prompt opgewaardeerd tot schuldbekentenis. Want als iemand kapot is van een relatie die al 11 jaar lang alles uit hem zuigt zonder dat hij het zelf doorheeft, en volledig in de macht van ‘madam’ zit, dan is dat natuurlijk geen menselijk drama. Nee, dat is bewijs. Stempel erop, klaar.

Dat zij de relatie verbrak, heb ik later pas ervaren als een verademing. Maar op dat moment was ik er kapot van. Logisch ook, want ‘broerlief’ mocht ineens de vervanger zijn. Subtiel, classy, en vooral heel toevallig allemaal.

En ja, in die brief stond ook dat ik me kapot schaamde voor het kijken van porno. Dat durfde ik destijds niet eens hardop te zeggen. Stel je voor, iemand die fouten maakt én zich ervoor schaamt. Schokkend. Nu, jaren later, weet ik wel beter. +90% van de mensen kijkt porno, dus stop met die schijnheiligheid ;). Maar goed, ik kwam uit een christelijk nest. Daar is het not done. Voor mij voelde het als: je lichaam is heilig en alleen voor je partner, dus porno is ontrouw. Ik schreef die brief dus vanuit volle overtuiging, vol spijt, puur om de relatie te redden. Prachtig naïef, achteraf.

Zeker als je later begrijpt dat broer al langer haar doelwit was. Maar nog erger: ruim een half jaar later werd diezelfde brief door haar in de rechtszaak bij de politie gebruikt als “bewijsstuk”. Zo van: zie je wel, hij heeft spijt en hij bekent. Want ja, als je schrijft dat je je schaamt, dan heb je natuurlijk automatisch ook alles gedaan wat iemand ooit over je heeft verzonnen. Dat is hoe logica werkt. In Wonderland.

Echt, ik ben geen agressief persoon. Ik heb mijn mondje wel bij me, maar dit ging zó ver dat meerdere mensen mij rustig hebben moeten houden om geen gekke dingen te doen. Enfin, eind december kwam de trailer voor haar latere aangifte, netjes in de mail, alsof het een klantenservice-ultimatum was:

“Hier heb je twee opties. Kies, of ik doe aangifte, maak je bedrijf kapot en je zoekt het verder uit.” – mail van mijn ex, december 2019.

We wezen tijdens de zittingen ook nog op de wacht-en-ooit-verschijning van het Veilig Thuis-rapport (opgesteld in april, pas gedeeld in augustus 2020). De rechtbank vond onze correcties “niet geloofwaardig”. Tja. Was de mail niet chique genoeg? Had ik er een strik omheen moeten doen? Of was het probleem dat het letterlijk zwart-op-wit stond, en dus lastig te negeren zonder dat iemand het merkt?

V Rechtszaal‑soap, social media & publieke perceptie

8. Een strafzaak als Netflix‑special

Tijdens zitting na zitting voelde ik me geen verdachte, maar een acteur wiens rol al gecast was: de schurk. Mijn ex gaf een tranentrekkend betoog; mijn oudste dochter deed emotieloos het ingestudeerde script.

Social media, de spiegel

Op 8 februari 2025 verscheen op TikTok: “You can win the battle (divorced parents). But you’ll never win the war (feeling guilty about it).” Niet echt het beeld van een getraumatiseerd kind, toch?
Kijken wij terug? Direct geblokkeerd, en even later gaan ze vrolijk verder via een ander account.
Profielen vol Psalmverzen maken de hypocrisie compleet want tsja, in het christelijke dorp Nunspeet moet je wel geloofwaardig blijven overkomen.

9. Al duurt de leugen nog zo lang …

Stress, rechtszaken, openlijke karaktermoord. Verdriet maakte plaats voor medelijden met de kinderen: zij groeien op tussen moeder en oom.

Begin 2025 gingen we ook nog, why not, in cassatie. Succesratio? Eén op tien, maar hé, we houden van een gokje.

VI Ouderverstoting & een nieuw gezin

10. Ouderverstoting uitgelegd

Mijn kinderen verbreken sinds eind 2019 elk contact. Ouderverstoting? Volgens hulpverleners hooguit een “vechtscheiding”.

Moeder hoeft nooit iets te onderbouwen. Een verplicht psychologisch onderzoek? Alleen als je níet al jaren bij je eigen traumatherapeut loopt.

11. Ook een mooie tijd

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. Sinds 2020 heb ik een nieuwe partner en vormen we een warm gezin met een dochter van 9 en een zoontje van 3. Geen incidenten, geen jeugdzorg aan de deur, irrelevant volgens de rechtbank, maar wij varen er wel bij.

VII Het juridisch na‑palet

12. Hoger Beroep & Cassatie: een eindeloos toneelstuk

Zelfs in Hoger Beroep construeerde men “wettig en overtuigend” bewijs uit losse flodders. Naar schatting 90 % van het dossier is nooit gelezen, koffie‑pauzes zijn ook belangrijk.

“Nooit gedacht dat je zó hard in je recht kon staan en tóch volledig onderuitgehaald kon worden.”

Wat me vooral bijbleef, waren de vragen van de rechters. Vreemd geformuleerd, overduidelijk gebaseerd op de fantasierijke verklaringen van mijn ex en mijn oudste dochter. Je zag ze denken: “Nou, daar móét hij wel antwoord op hebben.” Maar ja, lastig hè, als de situaties waarop die vragen gebaseerd zijn, simpelweg niet gebeurd zijn?

Toen ik, heel logisch, geen antwoord kon geven op de verzinsels, viel er zo’n heerlijke, ongemakkelijke stilte in de zaal. Alsof men teleurgesteld was dat ik geen liveverslag kon geven van een scène die alleen in het hoofd van mijn ex bestond. Alsof ik werkelijk aanwezig was geweest bij haar eigen script en nu weigerde mee te spelen. Bizar, maar welkom in Wonderland.

En alsof dat nog niet genoeg was, mocht mijn ex-partner als grande finale ook nog eens een eindeloos betoog afsteken, tranentrekkend voor de toevallige voorbijganger. Maar goed, inhoud is bij dit soort betogen slechts bijzaak. Het is tenslotte de trilling in de stem die telt.

Dan mijn oudste dochter, haar bijdrage was op z’n zachtst gezegd… opvallend. Emotieloos, afstandelijk, alsof ze de tekst had opgelezen van een autocue in standje slaapstand. Ondertussen dook op TikTok een heel ander beeld op. Geen zichtbaar trauma, maar wel korte rokjes en cryptische teksten die eerder thuishoren in een emo-popnummer dan in een dossier over ernstig jeugdleed.

Fans van Karma in mijn omgeving zweren dat alles ooit rechtkomt. Ik geloof nergens meer in, maar vooruit: laat dat universum maar eens leveren.

En ja hoor, ik wens natuurlijk niemand iets slechts toe, behalve haar. En mijn ‘broer’, vanzelfsprekend. Is dat kinderachtig? Misschien. Maar geloof me: als je dit allemaal meemaakt, word je vanzelf een gek. Op een gegeven moment voel je de neiging om alles kort en klein te slaan, puur uit zelfbehoud. En dan is sarcasme soms het enige medicijn dat nog een beetje werkt.

Tot die tijd wacht ik, waarschijnlijk met anderhalf jaar brommen in het vooruitzicht, op gerechtigheid.

Lang leve TikTok

En dan de TikTok-profielen zelf: elk voorzien van een verwijzing naar een Psalmvers uit de Bijbel. Kijk, dát maakt het natuurlijk helemaal af. Want als je maar genoeg Bijbelteksten plakt op je profiel, dan is alles blijkbaar gerechtvaardigd. Zelfs het verstoten van je vader. Want God vergeeft tenslotte alles, zolang je er maar een ‘christelijke’ filter overheen legt.

14. LinkedIn & de lachwekkende missie van ‘de Rechtspraak’

Op mijn tijdlijn op LinkedIn verscheen een post van “de Rechtspraak” vol holle kreten: “onafhankelijk, onpartijdig, transparant”. Satire ten top, misschien moeten ze het profiel onder het genre fictie/komedie rubriceren.

VIII Wat moet er veranderen?

Maak ouderverstoting strafbaar.
Dwing sancties af als ouders rechterlijke uitspraken negeren.
Onderzoek beschuldigende ouders op persoonlijkheidsstoornissen vóórdat je kinderen eenzijdig toewijst.
Eis bewijs, niet tranen.
Luister naar beide partijen, ook als één van hen geen Oscarwaardige drama‑skills bezit.

IX Wie ben ik?

Gewoon een vader. Eén van velen. In het hoofdgedwongen tot hoofdrolspeler in een juridisch toneelstuk dat hij niet heeft geschreven.

Mijn respect voor de rechtstaat stijgt met de dag, recht evenredig met de diepte van deze farce. En als je denkt dat dit een eenzijdig verhaal is, oud-advocaat Frank Stadermann is één van de velen die het volgende stelt ‘De rechterlijke macht is rot tot op het bot’ in de Trueman Show Podcast. Google maar …

X Proost & Cheers!

Waarschijnlijk leest mijn ex (met fanclub) dit ook. Cheers, babe, goed gespeelt!
Mijn leven staat weer grotendeels op de rit. Soms denk ik: wat als ik je nooit had ontmoet? Maar hé, zonder jou had ik dit prachtige satirische epos niet kunnen schrijven.

Proost op alle rechtszaken, de waanzin en jouw legendarische bijdrage aan deze farce.

Einde, bedankt voor het lezen!